Filmpje

Het bier schijnt niet te drinken te zijn, maar daar kan ik niet over oordelen, want ik drink geen bier. Wat ik wél weet, is dat deze reclame wel grappig is.

Rod & Gab

Een tijdje geleden, op zondag 30 november om precies te zijn, had ik het genoegen aanwezig te zijn op het concert van Rodrigo y Gabriela in de AB.

Aan een recensie ga ik me hier niet wagen. Het is veel te moeilijk om mensen die er niet bij waren te laten meegenieten van het gevoel van een optreden. Bovendien is dat in de meeste gevallen veel te subjectief.

Zoals bij Gunther Van Assche, in De Morgen. Iedereen heeft het recht zijn eigen mening te vormen, maar ik vind wel, als je betaald wordt om een recensie te schrijven, doe dan alsjeblieft een klein beetje research.

Van Assche schrijft op 2 december het volgende: “Hoe klassevol die finale ook klonk in een duet van twee gitaren, toch ontbrak het de voorstelling op andere ogenblikken aan diepgang, poëzie of ontroering – een extra dimensie die nochtans onontbeerlijk is in flamenco.”

Allicht Gunther, allicht. Ik ben niet zo vertrouwd met het genre flamenco, maar je werkt bij De Morgen, dus ik ga ervan uit dat je gelijk hebt.

Wat ik wél weet, is wat Rodrigo & Gabriela op hun cd vermelden: “A lot of people, when describing our sound, say we play flamenco. We don’t. We blend a lot of styles into our playing, but this area of music is not one of them.”

Dat had je toch moeten weten alvorens je zo’n onzin schreef. Wellicht was jij dan ook diegene die de hele tijd voor mij stond en uit de maat flamenco danste.

Zout

(foto P.D.)

Hoe krijg je zo’n pak zout aan de man gebracht?

Delhaize maakt verlies

Ik stond net aan te schuiven aan de kassa van de Delhaize in de Stadsfeestzaal in Antwerpen, toen volgende situatie zich voordeed.

De vrouw voor mij moest 30,69 euro betalen, waarop ze de kassabediende een briefje van 50 euro toeschoof. De brave meid keek in haar kassa en vroeg: “Heeft u niets kleiners?”

De vrouw nam het briefje van 50 terug aan, duikelde weer in haar portemonnee en haalde een briefje van 20 en eentje van 10 boven, dat ze al overhandigde alvorens ze op zoek ging naar de resterende 69 eurocent.

En nu komt het! De kassabediende nam het briefje van 20 aan, gaf het briefje van 10 terug, grabbelde in haar kassa wat kleingeld bij elkaar en zei: “En nog 69 cent terug! Prettig weekend!”

Begrijpe wie kan! En ik durf zelfs denken dat de klant in kwestie nog te dom was om te beseffen dat ze ruim 11 euro profijt deed. Ik, op mijn beurt, heb mijn rekening voor de zekerheid toch maar twee keer gecontroleerd.

Trouwens, in de Delhaize, maar ook in de Saturn en eigenlijk in de hele stadsfeestzaal heb ik nergens ontvangst met mijn gsm. Ik vind dat wreed lastig.

Over plaatsvinden en doorgaan

Mensen die mij kennen, weten dat ik mij aan alles en nog wat erger. Mijn irritatiedrempel ligt nogal laag, als je het zo wilt stellen.

Een van de dingen waar ik me ongetwijfeld het meest aan kan ergeren, is het misplaatste gebruik van het woord “doorgaan”, dat dan meestal wordt gebruikt als synoniem voor “plaatsvinden”.

Nu, ik zal de laatste zijn om te zeggen dat ik zelf nooit taalfouten maakt hoor. Wie zonder zonden is, werpe de eerste steen, je weet wel.

Maar toch, ik vind het straf dat ik zo’n fout in een blad als P-magazine, waarvan ik weet dat het gemaakt wordt door goede en bekwame journalisten. Ik vind het nog straffer dat zoiets voorbij de eindredactie geraakt. Enfin, ik neem toch aan dat er een eindredactie is op de Oude Leeuwenrui.

Soit, zo stond het er twee weken geleden in de P-Magazine, bij het interview met Valerie De Booser. Nota bene in de allereerste zin!

“Het interview gaat door op de plek waar later ook de fotoshoot zal plaatsvinden.”

Nu, ik begrijp wel waarom de journaliste in kwestie dit zo schreef. Je kunt moeilijk twee keer “plaatsvinden” in dezelfde zin gebruiken. Maar “doorgaan” is nu eenmaal geen synoniem. Ik ga hier de hele uitleg niet doen, die kun je hier lezen.

Hoe los je het dan op? Wel, simpel: vervang “het interview” gewoon door een werkwoord. Iets in de zin van “We interviewen Valerie De Booser op de plek…” of “Valerie De Booser vertelt over… op de plek waar later ook…” Zo moeilijk was deze toch niet, wel?

November en zijn doden

November is bijna afgelopen en ik ben de boel hier weer aan het verwaarlozen, dus het is hoog tijd voor wat geblog hier.

Ik vind de herfst- en wintermaanden sowieso al een droevige periode en als er dan ook nog wat “belangrijke” mensen de geest geven, wordt het helemaal somber.

Aan Wannes Van de Velde ga ik niet teveel woorden besteden. Het overlijden van de Antwerpse stadsdichter is genoeg aan bod gekomen in de vaderlandse media. Maar Van de Velde was wel “ne straffe”. Enkele jaren geleden was hij al eens een tijdje buiten strijd door zijn ziekte. Toen kwam hij terug met dit nummer. Kippenvel…

Ook dood, ook niet geheel onverwacht want ook ziek: Guy Peellaert. Guy wie? Guy Peellaert. Ik ga zijn hele oeuvre hier niet opsommen, dat doe Wikipedia wel.

Alleen vind ik dat het overlijden van een man met zijn staat van dienst iets meer media-aandacht had mogen krijgen. Guy Peellaert verdiende het niet om te worden weggemoffeld in een hoekje op pagina 47 van uw krant.

Wie platenhoezen heeft ontworpen voor onder andere The Rolling Stones en David Bowie, is een groot kunstenaar. Zijn boek Rock Dreams verkocht meer dan een miljoen exemplaren, maar toch is Guy Peellaert altijd onbekend/onbemind gebleven in eigen land.

Pas dit jaar, op zijn 74e, was zijn werk voor het eerst te zien in België, op de fantastische Pop Eye-tentoonstelling in de oude gevangenis van Hasselt. Een laatste interview met Peellaert vind je hier.

Last but not least: ook dood is Régis Genaux. De ex-Rode Duivel viel begin deze maand op 35-jarige leeftijd plots dood. Maar dode voetballers halen slechts de voorpagina als ze zich om 3u ‘s nachts te pletter rijden op een boom in Vrasene.

Als voetballer bewees Genaux alleszins meer dan die andere Luikenaar. Wie zes seizoenen standhoudt in de Serie A, is zeker geen sukkelaar. De verdediger speelde ook 22 keer voor de nationale ploeg en dat in een tijd waarin dat nog iets betekende.

Frappant dus, hoe weinig aandacht de (Nederlandstalige) sportpers besteedde aan Genaux, iemand die door vele blessures niet alles uit zijn carrière heeft gehaald.

Dat ze alledrie mogen rusten in vrede!

Lookalikes II

Olivier Claessens, RC Mechelen

Walter Baseggio, Moeskroen

Boekenbeurs

Ik ben vandaag naar de boekenbeurs geweest. Normaal doe ik dat op donderdagavond, wanneer het tot 22u open is. Dan is het een pak minder druk en kun je rustig rondslenteren.

Het was dus al jaren geleden dat ik nog eens op een gewone dag naar Antwerp Expo trok. Man, viel dat tegen zeg. Veel te warm, veel te druk.

Bovendien heb ik de indruk dat er steeds meer mensen alleen maar komen om BV’s te gapen, mee op de foto te gaan, een handtekening vragen,… De langste rijen staan niet bij de échte schrijvers, maar wel bij Belle Perez of Piet Huysentruyt. Ik heb ook wel even stilgestaan bij Katja Retsin en gedacht “Damn, wat een vrouw…”, maar daarvoor kom je toch niet naar de boekenbeurs? Een halfuur aanschuiven voor een foto met Belle Perez? Pfff…

Lien Van de Kelder zat er trouwens ook ergens, maar bij haar geen drummende massa. Is haar ster tanende sinds haar verdwijning in Thuis?

Ah ja, en toen ik vertrok en de tram wilde nemen, bleek de ticketautomaat niet te werken. De Lijn spoort je dan aan om op voorhand je kaartje te kopen, dan werkt dat toestel niet! Overigens, als er uberhaupt al een toestel staat, mag je al blij zijn.

Een ticket via sms kan ook, maar dan moet je Proximus zijn en dat ben ik niet. Met als gevolg dat ik op de tram een ticket moet kopen en de chauffeur me nijdig aankijkt en denkt “Weer zo’n eikel die te lui is om op voorhand een kaartje te kopen!” Tja…

Ik ga in mijn zetel liggen. Dromen van Katja Retsin of zo…

Michelin

Ik hoorde gisteren op Radio 1 een reclamespot van Michelin. Een vriendelijke stem probeerde me warm te maken voor de winterbanden van Michelin. Die zorgen er in winters weer voor dat je remafstand zes meter korter wordt.

De momenteel geldende aanbieding is dat je bij aankoop van vier winterbanden een… Michelinmannetje gratis krijgt. Bibendum heet dat ventje, u weet wel.

In godsnaam! Wie ligt er nu te wachten op zo’n poppetje!? Doe dan wat van de prijs af, geef één band gratis, weet ik veel? Wat is dat nu voor een idiote actie!

En bovendien: als die band de remafstand met zes meter inkort, waarom rijden we daar dan niet altijd mee? Ik ken niets van autobanden, maar zoveel kwaad kan dat toch niet, wel? Als ik me niet vergis, zijn dat gewoon banden met een ander groevenprofiel.

Het doet me denken aan een grapje van Theo Maassen. “Er is babyshampoo. Dat prikt niet in je ogen. Dat kunnen ze blijkbaar! Kan iemand mij dan vertellen waarom die andere shampoos dan wel in je ogen prikken?”

Kieskoorts

Ik heb het nogal druk de laatste tijd en dan is deze winkel een van de dingen die in de kou blijven staan, waarvoor mijn excuses aan mijn selecte publiek.

Enfin, het zijn presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten. Als u wel eens naar het Journaal kijkt of een krant openslaat, weet u dat. Er valt niet naast te kijken. Helaas.

Ik stoor me daar aan. Dat interesseert me niet. Ik wil echt nieuws. Presidentsverkiezingen in zo’n apenland, die laten me koud. Potsierlijk vind ik het.

Maar waar ik me nog het meeste aan erger is dat de Vlaamse media (andere media misschien ook, maar daar heb ik geen zicht op) alle moeite van de wereld doen om de Vlaming warm te maken voor wat er gebeurt over de grote plas.

Het Journaal op Eén besteedde vanavond om 19u bijna een vol kwartier aan de strijd tussen Obama en McCain. Ik vraag me af welke gezonde Vlaming daar op zit te wachten. Ik alleszins niet. Dat het maar rap voorbij is…