Een tijdje geleden, op zondag 30 november om precies te zijn, had ik het genoegen aanwezig te zijn op het concert van Rodrigo y Gabriela in de AB.
Aan een recensie ga ik me hier niet wagen. Het is veel te moeilijk om mensen die er niet bij waren te laten meegenieten van het gevoel van een optreden. Bovendien is dat in de meeste gevallen veel te subjectief.
Zoals bij Gunther Van Assche, in De Morgen. Iedereen heeft het recht zijn eigen mening te vormen, maar ik vind wel, als je betaald wordt om een recensie te schrijven, doe dan alsjeblieft een klein beetje research.
Van Assche schrijft op 2 december het volgende: “Hoe klassevol die finale ook klonk in een duet van twee gitaren, toch ontbrak het de voorstelling op andere ogenblikken aan diepgang, poëzie of ontroering – een extra dimensie die nochtans onontbeerlijk is in flamenco.”
Allicht Gunther, allicht. Ik ben niet zo vertrouwd met het genre flamenco, maar je werkt bij De Morgen, dus ik ga ervan uit dat je gelijk hebt.
Wat ik wél weet, is wat Rodrigo & Gabriela op hun cd vermelden: “A lot of people, when describing our sound, say we play flamenco. We don’t. We blend a lot of styles into our playing, but this area of music is not one of them.”
Dat had je toch moeten weten alvorens je zo’n onzin schreef. Wellicht was jij dan ook diegene die de hele tijd voor mij stond en uit de maat flamenco danste.
